دوباره میخواهم بنویسم اما مگر میشود

نوشت وقتی :

دلم گرفته ای دوست

هوای گریه با من

وقتي رفتي همه چي رفت
همه ي دلبستگي رفت
شب و روز من يکي شد
حتي حس زندگي رفت
ديگه بي تو مرده بودم
حرف مردم شده بودم
توي آغوش نبودت
تو خودم گم شده بودم
وقتي رفتي تازه فهميدم کي بودي
براي من تپش زندگي بودي
وقتي رفتي ديگه اون پنجره خوابيد
وقتي رفتي
آره! رفتي
وقتي رفتي

از تو مونده يادگاري
واسه ي من بي قراري
خنده رو لبامه اما
از دلم خبر نداري
نه تو بودي نه ترانه
نه يه حرف عاشقانه
من مگه از تو چي خواستم
فقط و فقط بهانه

 باید از شعاع کم رنگ خورشید شکوه کنم

 و در فصل سرد و ماتم

 در سکوت سر بر پیکر مهتاب بگذارم

 و برای عزیزی که رفته اشک حسرت بریزم

و در حصار کاهگلی ترک خورده ی تقدیرم

 مرثیه عشق بخوانم و بر روزگار نفرین کنم

تلخ است و ناگوار سفر بی بازگشت مسافری که سنگ صبور دلتنگیهایم بود

در این شبهای سرد

 باید که پیغام سفر را

 به گوش برگهای خزان زده برسانم

 و غمگینانه در سوگ او مرثیه های خاطراتمان را بنویسم

اما اندوه رفتنش رابر شانه های زخمییم چگونه تحمل کنم

من که هنوز رفتنش را باور ندارم

برایش دعا میکنم

 تا شاید ماتم این روزهای سیاه ته بگیرد

 شاید

۱0/10/84

بر سر کوی تو بودم که حراج شدم

شهد عشق تو نوشیدم و حلاج شدم

در خلوت این دل نبود هیچ اهل دلی

چون قمار عشق تو کردم لیلاج شدم

شعر چشمان تو خواندنیست

عشق اهورایی تو ماندنیست

فرقی نمیکند که دلدار کجاست

مهم عشق است که در کوی تو ماندنیست

دل هردم بودنت را بهانه کرده بود

که اینچنین با بغض تا سحر درمانده بود

عاشق بیچاره تا سحر ماند که صدایش بشنود

بی خبر از انکه نگارش خواب را بهانه کرده بود

چون میروی در دلمان همیشه غوغاست

بعد از تو گریه های شبانه پابرجاست

من و مهتاب و شراب می مانیم

تا بگوییم که نازنین دلمان بی تو چه تنهاست

تولد پدر

هدیه مادر به پدر

صد هیچ به نفع مادر

تولد مادر

 پدر مثل همیشه

این بار کارت قرمزازطرف فرزندان

چون پدر هیچ گلی به سر مادر نزده بود

برای همیشه از لیست خرید بیرون

ای همدم

ای همراز به کجا کوچ کرده ای که اینچنین اشکهایم به دنبال تو روانند

 چرا دیگر از کوچه ی دلتنگی هایم عبور نمی کنی و برای چشمان منتظرم دست تکان نمی دهی و بوسه ای نمی فرستی

ای که تنها شاهد گریه های بی بهانه ام بوده ای می دانی که  در لحظه لحظه ی زندگیم حظورتو  نمایان است

توای که صدایت دلنواز تر از ریزش باران و نگاهت زیباتر از مهتاب و دلت پاکتر از اب چشمه ساران و قلبت زلالتر از اشک چشم عشاق

اسمان چشمانم بی تو همیشه بارانیست بی تو تبسمی تلخ بر لبانم نقش بسته.چقدر یاد تو شیرین وزیباست

ایا در دورترین اسمان نگاهت هم مرا فراموش کرده ای ؟ اگر تنها سهم من از تو انتظار است غمی نیست منتظرت می مانم به امید انکه دوباره روزی برگردی بدون هیچ پیش شرط و قول و قراری

بیا که دلم هنوز در صید تو صیاد همیشه عاشق اسیر و در بند است

بیا تا دوباره زیر مهتاب خنده هایت جان دوباره ای بگیریم من و ان یادگار جاودانه ات

                 تار غرور بر دروازه چه حكايت تلخی ست

محبت تنيدن

 وچه فاصله كوتاهي است تا انتهاي مرزبودن

 
 سوگوار مرگ لحظه هاي ديروز

 
 بودن چاره کار نیست  

 معجزه تبسم را امتحان بايد كرد

عمری با کسی دیگر هم اغوش شدن

سر بر سجده و از دل صدایت کردم

در پس پرده ی اشک ناگه بدیدم رخ تو

صد هزار نفرین بر جفایت کردم

ناگه بانک بر امد ز محراب که نگار باز امد

صد هزار شکر بر خدایت کردم

بر قدومت بنهادم دیده ی خود

انگه طلب بخشش از وفایت کردم

این روزهای اردیبهشت بدون تو هیچ لطفی ندارند

 اصلا همه ی روزها بدون تو روزهای پاییزیند

به گمانم که فردا تو می ایی که اینچنین باغچه ی خشک دلم شکوفه کرده است

ای که برای دیدنت باید از هفت خوان گذشت

دانی چه به روزم امد از فراقت نازنین

همین بس که اشک چشمام از حد باران گذشت